Gisteren heb ik mijn eerste roeimarathon gevaren en mijn eindconclusie is duidelijk: ontzettend leuk!
Natuurlijk waren de harde regen en de stevige wind op sommige momenten een uitdaging. Onderweg kwamen we ook nog een sluis tegen, en dat was een bijzondere ervaring. Het wachten voor de sluis, het voordringen door andere boten en uiteindelijk met z'n allen hutje-mutje naar binnen om geschut te worden, had ik nog niet eerder meegemaakt.
Daarnaast was het parcours prachtig: een afwisselend landschap met molens en dorpjes, kronkelende vaarten en fraaie stukken tussen het riet. Eén ding viel mij echter een beetje tegen. Volgens mij was het rond de 41 kilometer dat ik een stuurbeurt kreeg. Ik dacht: "Mooi, nu kan ik even ontspannen." Maar dat bleek een misvatting. Sturen op zo'n bochtig parcours was juist een flinke uitdaging en vroeg voortdurend concentratie.
Uiteindelijk hebben we ook de laatste kilometers gehaald en daar kijk ik met veel plezier op terug. Natuurlijk was ik na afloop behoorlijk moe. Dat merkte ik vooral tijdens het gezamenlijke eten; ik had gewoon geen honger meer. Vanmorgen stond ik echter verrassend fris en fruitig op.
Mijn conclusie: een geweldige ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.
Dankzij de goede organisatie en de ervaren roeiers om mij heen werd deze eerste marathon een groot succes. Voor degenen die er gisteren niet bij waren: jullie hebben echt een mooie tocht gemist!
Kortom: een prachtige dag, een mooie uitdaging en een eerste marathon die absoluut smaakt naar meer.
