Een paar maanden geleden had ik nog nooit in een roeiboot gezeten. Inmiddels heb ik mijn C3, mijn C2 én mijn stuurbevoegdheid gehaald. Tijd om eens terug te kijken op een erg leuke beginnerscursus.
Voordat ik ging roeien heb ik tientallen jaren gevolleybald. Voor mij nog steeds de ultieme teamsport. De afgelopen twee jaar speelde ik vooral padel, maar daar miste ik toch iets. Het gevoel dat je met elkaar één team bent en samen iets voor elkaar krijgt.
Daarnaast ben ik graag buiten. Ik houd van zeilen en ben het liefst op of bij het water te vinden. Toen ik een keer langs het kanaal fietste en het nieuwe clubhuis zag staan, dacht ik: waarom eigenlijk niet? Ik schreef me in voor een proeflidmaatschap en zo begon mijn eerste kennismaking met roeien.
Vanaf de eerste training had ik het naar mijn zin. Natuurlijk vliegen de termen je in het begin om de oren, maar dat deed me denken aan toen ik ooit leerde zeilen. Je leert gewoon een nieuwe taal. Wat me vooral verraste, was dat roeien veel minder een armsport is dan ik altijd dacht. Je benen doen het echte werk. Gelukkig heb ik als middelbare scholier veel gefietst, dus die training komt nu goed van pas...
Ik had trouwens ook niet helemaal door waar ik aan begon. Ik dacht dat de beginnerscursus ergens rond april wel afgelopen zou zijn. Bleek dat we gewoon tot juli doorgingen. Achteraf ben ik daar alleen maar blij mee, want juist in die extra maanden merk je hoeveel je nog leert.
Dat wil overigens niet zeggen dat ik het inmiddels allemaal onder de knie heb. Een mooie rechte houding houden blijft een uitdaging en ook watervrij roeien lukt me nog lang niet altijd. Gelukkig is er altijd weer iets om aan te werken.
Wat ik misschien wel het mooiste aan roeien vind, is dat het nooit om één persoon draait. Als iedereen hetzelfde ritme vindt en de boot ineens soepel over het water glijdt, dan voelt dat echt bijzonder. Dat samenspel spreekt me enorm aan. Misschien juist omdat ik soms het idee heb dat we in de maatschappij wel wat vaker zouden mogen denken in "wij" in plaats van "ik".
De sfeer tijdens de cursus hielp daar zeker aan mee. Er werd serieus geoefend, maar altijd met een positieve instelling. Er was ruimte om fouten te maken, elkaar te helpen, een grapje tussendoor te maken en af en toe gewoon even gezellig bij te praten.
De examendagen waren natuurlijk best spannend. Volgens mij niet alleen voor ons, maar soms ook voor de examinatoren. Tijdens het praktijkexamen voor C3 kwamen we terug richting het vlot en lag er ineens een lege roeiboot midden op het kanaal. Blijkbaar niet goed vastgemaakt. Ineens veranderde ons examen in een soort bergingsoperatie. Terwijl we die boot weer veilig terugbrachten, dacht ik alleen maar: als we dit goed doen, kunnen ze ons toch eigenlijk niet meer laten zakken?
Inmiddels zijn de examens gehaald en kijk ik vooral uit naar waar het roeien me verder brengt. Geen wedstrijden voor mij, maar wel recreatieve tochten, mooie avonden op het water en vooral veel gezellige kilometers met andere leden.
Tot slot wil ik iedereen bedanken die zich heeft ingezet voor de beginnerscursus. Dankzij jullie geduld, enthousiasme en begeleiding heb ik niet alleen een nieuwe sport ontdekt, maar ook een vereniging waar ik me vanaf het begin welkom voelde. Ik heb nu al zin in alles wat er nog komt.
